بایگانی ماهیانه: دی ۱۳۹۲

دیر کردن تو باعث جمعیت ماست جناب سوژه خبر!

در میان انواع و اقسام بدقولی، بدقولی سوژه یک خبر، از آن دسته بد قولی‌هاست که اتفاقا زیاد پیش می‌آید. مثلا قرار است یک نشست خبری برگزار شود، آقای مدیرکل یا خانم رئیس دیر می‌کنند و نشست دیر برگزار می‌شود. البته گاهی اوقات نمی‌خواهند دیر کنند اما دوربین صدا و سیما دیر کرده است و به همین خاطر دیر‌تر جلسه را شروع می‌کنند که این یکی جنسش فرق دارد و الان مورد بحث من نیست.

یا اینکه مثلا قرار است دیداری میان یک شخصیت با شخصیت دیگری برگزار شود، خبرنگاران سر ساعت تعیین شده به محل دیدار می‌روند اما شخصیتی که قرار است برسد دیر می‌کند یا در حالتی که امروز اتفاق افتاد، ساعت دیدار برای دیر نکردن خبرنگاران، زود‌تر اعلام می‌شود!

امروز یعنی در واقع دیروز، ۲۵ دی یکی از این بدقولی‌های حساب شده یا غیر حساب شده رخ داد و به بهانه دیر کردن دبیر کل مجمع جهانی تقریب مذاهب اسلامی، دقایقی چند، خبرنگاران و عکاسان رسانه‌های مختلف خبری قم و حتی صدا و سیما، در کنار هم صمیمانه نشستند و چای را مهمان دفتر آیت الله العظمی مکارم شیرازی بودند.

خبرنگاران و عکاسان قمی در انتظار رئیس مجمع جهانی تقریب مذاهب اسلامی
خبرنگاران و عکاسان قمی در انتظار رئیس مجمع جهانی تقریب مذاهب اسلامی

البته همه خبرنگاران و رسانه‌ها در این عکس نیستند و تعداد بیشتری غائب هستند اما این تعداد که هستند، بخش اعظم خبرنگاران و عکاسان فعال قم را تشکیل می‌دهند.

در واقع اگر سوژه این خبر دیر نمی‌کرد، این عکس گرفته نمی‌شد پس گاهی اوقات این دیر کردن‌ها هم بد نیست!

پی نوشت: جا دارد به خاطر ناهار غیر منتظره دیروز از آقای اخلاقی، عکاس خوب رسانه‌های خبری تشکر کنم زیرا با ساندویچ به موقعی که به من داد، من را واقعا سیر کرد.

غرق در نذری شدیم، شُکر

بعضی روز‌ها پیش می‌آید که چند روز پشت سر هم ما قمی‌ها غرق در غذای نذری می‌شویم. مثلا ایام عاشورا و تاسوعا یا شب‌های ماه رمضان که در افطاری‌های پشت سر هم می‌افتیم و خلاصه فرصت غذا خوردن در خانه کم پیش می‌آید.

اما این نذری‌ها در ایام غیر عذا کم پیدا می‌شد تا امسال که از دو سه روز قبل، به میمنت و مبارکی سالروز آغاز ولایت امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف، چند روزی جز غذای نذری از حرم و جمکران، از جای دیگر غذای سفره ما تامین نشد.

نذری ظهر جمعه از حرم حضرت معصومه
نذری ظهر جمعه از حرم حضرت معصومه

یکی از نذری‌های که امشب میل شد، شام جلسه شورای اداری قم بود که چون در مسجد جمکران خورده شد، به عنوان نذری طبقه بندی می‌شود. اما به غیر از غذای نذری این جلسه، حواشی آنجالب‌تر بود.

استاندار جدید قم، در این جلسه، از امنیت و آرامش قم صحبت کرد و در ضمن رفت و آمد شخصیت‌هایی با رده بندی امنیتی بالا به قم را نشانه مورد توجه بودن قم دانست. از طرف دیگر هم به مدیران استان گفت که اگر پاسخ گو نباشند یا ریخت و پاش کنند و یا بر خلاف سیاست‌های نظام و دولت قدم بردارند، در استان جایی ندارند که البته این آخری را در مصاحبه تلویزیونی با برنامه در شهر تاکید کرد.

مدیران دستگاه‌های اداری هم هر جمله استاندار را با جدیت دنبال می‌کردند و در ذهنشان لابد محاسبه می‌کردند که آیا با این جمله در شمار مدیران آینده قم خواهند ماند یا اینکه باید با پستشان خداحافظی کنند و تماشای چهره‌ها نیز کاری بود که ما خبرنگار‌ها انجام می‌دادیم.

فردا هم تودیع و معارفه یکی از مدیران استان قم است و مدیرعامل فعلی هلال احمر می‌رود و مدیرعامل قبلی سر جایش بر می‌گردد!

باز هم از نذری بگویم و اینکه چشم انتظار نذری‌های بیشتر در روزهای آینده هستیم. راستی یک سایت نذری یاب هم بود که الان دیگر نیست! حیف شد، سایت خوبی بود.

چطور گوشت را در روغن خودش سرخ کنیم با نگاهی به مورد عملی فرودگاه قم!

در ادامه نوشته های این وبلاگ، به سراغ آشپزی می روم. در این مطلب پس از کلی مقدمه شما طریقه سرخ کردن گوشت بدون روغن اضافی و در روغن خودش را یاد می گیرید، اما چطور؟ با نگاهی به مورد عملی ساخت فرودگاه و شهر فرودگاهی قم.

طرح فانتزی شهر فرودگاهی قم!
طرح فانتزی شهر فرودگاهی قم!

بحث کردن درباره این که قم به فرودگاه نیاز دارد یا ندارد، مثل این است که از احتیاج قم به حمل و نقل ریلی صحبت کنیم. اگر جواب این مثبت است، جواب آن یکی نیز مثبت است.

فرودگاه امام خمینی(ره) به پروازهای خارجی اختصاص دارد و تا آینده ای دور، پرواز داخلی از آن انجام نمی شود، و حتی اگر هم بشود، چه کسی گفته است که میان شهر فرودگاه باید 90 کلیومتر فاصله باشد؟

در این میان بسیاری از زائران داخلی و خارجی مسجد جمکران و حرم حضرت معصومه(س) می توانند از پروازهای کوتاه مدت داخلی استفاده کنند و این ضرورت یک فرودگاه در قم را می رساند اما از بخت بد مردم قم، قرار شده اولین فرودگاه خصوصی در قم احداث شود! باز اگر این فرودگاه تکمیل نشده فعلی، دولتی بود، وزیری وکیلی رئیس جمهوری که به قم  می آمدند، برایش یک پولی می گرفتیم تا کامل شود یا در مجلس نمایندگانمان تذکری می دادند یا مثل استانداری که به صبا پول می دهد، یک بار هم می گفتیم به فرودگاه از جیب شهرداری پول بده!

اما این خصوصی شدن به خلاف خصوصی شدن های دیگری که سرعت به ارمغان آورده است، فقط نکبت برای مردم قم و استفاده کنندگان فرودگاه قم ساخته است. درباره مجوزهای این فرودگاه هم بهتر است حرفی نزنیم چون تا چیزی بگوییم، سریع وکیلشان را علم می کنند و شکایت می کنند که فلان جا به ما افترا زده شد! اگر به جای این شکایت کردن ها، به فکر تکمیل کار بودند، الان شاید این پست را از سالن انتظار فرودگاه می نوشتم.

اما این فرودگاه یک وصله هم دارد که همان شهر فرودگاهی است. قدیم ها یادم می آید، البته نه خیلی قدیم ها، همین چند سال قبل، وقتی می خواستند شهر بسازند، از وزارت مسکن مجوز می گرفتند و تعیین مکان می کردند و برای آب و برق و زلزله و این چیزها، تمهیداتی می اندیشیدند اما مثل اینکه شهر فرودگاهی قم، نیازی به این تمهیدات ندارد و یک سره، شهر شده است!

البته اشکالی هم ندارد، به نظرم مثل پردیسان چند وقت دیگر یک نماز جمعه مستقل هم برای شهر فرودگاهی قم بگذارند تا مردم این شهر ساخته شده روی بیلبوردهای تبلیغاتی و آگهی های متروی تهران، سختشان نباشد به نماز جمعه بیایند!

بماند که معلوم نیست آگهی های این شهر فرودگاهی با کدام جواز در معابر شهر قم بالا رفته است!

این طور که بویش بلند است، این فرودگاه برای قم فرودگاه بشو نیست، حتما چند روز دیگر که راه افتاد، چون خصوصی است، تعرفه های خودش را هم خواهد داشت و به دولت هم شکایت کنی، می گویند این فرودگاه خصوصی است و شهرش هم خصوصی است!

پیشنهاد من این است که یک زمینی چیزی هم به ما بدهند که در آن فرودگاه خصوصی و شهر خصوصی بزنیم و به مردم، پیش فروش کنیم و بعد از تیم های ورزشی حمایت کنیم و برنامه های متنوع دیگری اجرا کنیم.  این طوری فکر کنم به قولی یک بنده خدایی، ما هم می توانیم گوشت را در روغن خودش سرخ کنیم و بپزیم!

ر.ک:

سرنوشت فرودگاه قم را به مطامع اقتصادی گره نزنیم در خبرگزاری فارس

پرونده شکایت فرودگاه قم از هفته نامه گویه به دادگاه ویژه روحانیت رفت در خبرگزاری ایلنا

وعده بهره برداری فاز نخست شهر فرودگاهی!! قم در بهمن ماه 91 از خبرگزاری ایرنا

روزی روزگاری در شورای شهر قم!

شورای اسلامی شهر قم، جای خوبی است. از این جهت جای خوبی است که می‌توان در آن بی‌واسطه با گردانندگان مدیریت شهری صحبت کرد و سپس عملکرد آن‌ها را در هنگام عمل نظاره کرد.

این چند وقتی که از سرپرستی رسمی من در تسنیم قم می‌گذرد، بنا را بر گزارش جلسات رسمی و علنی شورا و پی گیری عملکرد شورا گذاشته‌ام زیرا رسانه‌ها، نقش مردم را در جلسات شورا ایفا می‌کنند و در واقع خود مردم هستند.

مهمتمرین چالش ما در پوشش اخبار شورای شهر، تمایل این شورا به مخفی کاری است. جلسات غیر علنی که اصول قانونی را رعایت نکرده‌اند و مصوباتی که در جلساتی بدون حضور خبرنگاران، تصویب می‌شوند، از نکات منفی شورای شهر است.

اما بالاخره شورای چهارم، اولین شورایی است که تن به حضور خبرنگاران داده است و این نکته شایسته تقدیر است.

دیروز، سه شنبه، جلسه تقدیم لایحه بودجه امسال شهرداری به شورای شهر بود که با حضور خبرنگاران برگزار شد و از نکات جالب این جلسه، تقدیم دوباره لایحه بودجه به خاطر حضور دیر هنگام صدا و سیما بود. در واقعشان شورای شهر با این حرکت بسیار پایین آمد زیراشان شهردار و شورا در حد بازیگران یک فیلم تلویزیونی پایین آمد.

البته این مشکل شورای شهر و شهرداری نیست و بسیاری از نهاد‌ها، تنها برای دوربین صدا و سیما، ارزش قائل هستند و بقیه، چیزی جز مشتی خبرنگار نیستند. اما همین مشتی خبرنگار علاف، در جلسه دیروز، رئیس شورا را وا داشتند که درباره ترکیه رفتن یکی از اعضا بدون اطلاع بقیه، توضیح بدهد.

دیروز در جلسه طرح دیگری هم مطرح شد که لایحه حمایت از تیم صبا توسط شهرداری قم بود. قرار بود شهرداری قم ۴. ۵ میلیارد تومان پول از استانداری برای پروژه‌های خودش بگیرد و در مقابل ۲. ۵ میلیارد تومان در ۵ قسط به حلقوم تیم صبا بریزد. صبایی که برای قم جز زحمت و خرج چیزی به ارمغان نیاورده است و بازیکنان پروازی آن تنها برای بازی برخی کار‌ها! به قم می‌آیند و زود می‌روند.

با خودم قرار گذاشته بودم که اگر درباره این طرح رای گیری شود، اسم و عکس افرادی که به آن رای مثبت می‌دهند را برای اطلاع افکار عمومی منتشر کنم اما با مخالفت برخی از آقایان به ویژه جناب ذاکریان، این طرح به کمیسیون برگشت داده شد.

به هر حال چالش ما خبرنگار‌ها و شورای شهر قم ادامه دارد و تمام شدنی نیست. باید همدیگر را تحمل کنیم و از توهین و بی‌ادبی که الحمدلله تا به حال از آن خبری نبوده است، دوری کنیم چون اعضای شورا، در واقع نمایندگان ما هستند، چه به آن‌ها رای داده باشیم، چه نداده باشیم!